Ontstaan

Irpañani is een kinderproject in El Alto dat is opgezet door het echtpaar Julia Callisaya (44) en ds. Victor Huacani (46). Zowel Julia als Victor behoren tot de Aymara, het grootste inheemse volk van het Andesgebied. Beiden zijn opgegroeid onder zeer arme, moeilijke omstandigheden waar gebrek was aan alles: goede huisvesting, scholing, medische zorg, veiligheid, respect en aandacht. Door ‘toevallige’ omstandigheden hebben ze echter toch kunnen studeren (respectievelijk pedagogie en theologie). Daarnaast hebben ze door hard te werken hun levensomstandigheden kunnen verbeteren. Victor en Julia hebben dus zelf ervaren hoe belangrijk goed onderwijs, maar ook persoonlijke aandacht voor kinderen is om een beter leven en meer eigenwaarde te krijgen. Deze ervaring zorgde ervoor dat zij kinderen en jongeren die nu in dezelfde moeilijke situatie leven wilden helpen. Hun droom was om een kinderproject op te zetten in het gebouw van hun Presbyteriaanse kerk in El Alto. Toen hen een paar jaar geleden een legaat werd aangeboden door een kerkelijke gemeente in Beilen, zijn ze dan ook met grote inzet aan de slag gegaan om die droom waar te maken. In augustus 2008 begon hun project Irpañani, hetgeen in het Aymara ‘we zullen begeleiden’ betekent. (Voor het volledige levensverhaal van Victor en meer achtergronden van Irpañani, zie het boek Portretten uit Bolivia. Levensverhalen die inspireren, blz. 113 e.v.).

Wat doet Irpañani?

Irpañani werkt op drie locaties in El Alto: Senkata, Santa Rosa (beide geopend in augustus 2008) en Sarah Eiva** (geopend in mei 2012). Iedere middag worden ongeveer 150 kansarme kinderen van 6 tot 16 jaar na schooltijd in de centra van Irpañani opgevangen. In Bolivia is er weliswaar leerplicht tot 13 jaar, maar de kinderen zitten vaak op overheidsscholen waar slecht onderwijs gegeven wordt. Veel kinderen komen bovendien uit gebroken gezinnen met alleen een moeder die vaak lange dagen moet werken en weinig aandacht voor de kinderen kan opbrengen. Door alle omstandigheden hebben de kinderen een laag zelfbeeld. Bij Irpañani worden ze geholpen met hun huiswerk, krijgen ze een gezonde en volledige middagmaaltijd (de belangrijkste maaltijd in de Andes!), leren ze over hygiëne, normen en waarden, en is er ruimte voor sport en spel. Een onmisbaar aspect bij al deze activiteiten is de persoonlijke aandacht die de kinderen krijgen van hun docenten.

Resultaten

Julia en Victor en de andere stafleden van Irpañani zijn ontzettend blij met de positieve resultaten van het project. Zo gaan de kinderen met sprongen vooruit op school en verbetert hun fysieke én mentale conditie. Verder is het goed om te zien dat het zelfbeeld van de kinderen verbetert en het respect voor hun eigen cultuur toeneemt; de inheemse cultuur is immers eeuwenlang en met name door de kerk afgewezen of onderdrukt, en de discriminatie van inheemse mensen is nog steeds groot.

Ook binnen Irpañani als organisatie is de afgelopen tijd veel groei geweest. De klaslokalen zijn verbouwd en vergroot, en inmiddels komen er zo’n 150 kinderen en jongeren naar het project. Bovendien is in mei 2012 het nieuwste centrum geopend: Sarah Eiva, in een zeer arme en afgelegen wijk van El Alto. Een ander positief resultaat van het werk van Irpañani is dat de samenhang in de wijk vergroot wordt. Dit komt doordat het project zich niet alleen richt op de kinderen zelf, maar ook op hun ouders en de scholen uit de buurt.

Toekomst

Naast de vele veranderingen van het afgelopen jaar, zoals de verbouwingen in Senkata en Santa Rosa de opening van Sarah Eiva, blijven er veel initiatieven komen vanuit Irpañani. Voorbeelden hiervan zijn de ideeën over een alfabetiseringsprogramma voor moeders en, voor de kinderen, het geven van lessen in sociale vaardigheden, weerbaarheid en muziek, tekenen, handenarbeid en drama. Hoewel er inmiddels goede keukens zijn gebouwd bij Senkata en Santa Rosa en een goede maaltijd verzorgd wordt voor de kinderen, blijft er veel aandacht om dit uit te breiden en meer te leren over vitaminerijke en afwisselende maaltijden, waardoor de kinderen meer energie hebben voor de lessen.
De derde lokatie in een wijk met nauwelijks voorzieningen maakt dat ook daar de kinderen perspectief wordt geboden om te werken aan hun toekomst. Een andere droom van Julia en Victor is om ook een crèche op te zetten, zodat ook de jongste kinderen opgevangen kunnen worden.

*Bij de ondersteuning van Irpañani werken we samen met Kerk in Actie, het diaconale programma van de Protestantse Kerk van Nederland. Net als wij steunt ook Kerk in Actie het project met een jaarlijkse bijdrage.

**Het derde centrum van Irpañani is vernoemd naar het jongste dochtertje van Victor en Julia: Sarah Eiva. Op 13 mei 2008 is zij vlak na haar eerste verjaardag en vlak voordat Irpañani van start zou gaan, gestikt in een stukje vlees. Medische hulp was niet voorhanden. Julia en Victor belandden hierdoor in een diepe crisis, maar werden er uiteindelijk in gesterkt om in nagedachtenis van hun dochtertje des te meer te vechten voor de verbetering van de levensomstandigheden van de kinderen in El Alto. Net als het derde centrum, is ook het boek Portretten uit Bolivia. Levensverhalen die inspireren aan Sarah Eiva opgedragen.